معیارهای فردی انتظار

امیرمهدی حكیمی

امام صادق(ع):

برای صاحب الامر غیبتی طولانی است. در این دوران هر کسی باید تقوا پیشه سازد و چنگ در دین خود زند.[1]

(1)

انسان منتظر همیشه متوجه خداوند و به وجود آورنده تمام هستی‏هاست، زیرا همواره چشم به راه فرجی است که به اراده خداوند تحقق خواهد یافت. و قهرمان و کارگزار آن انسان الهی و بنده فرمان‏بردار دستور حق است و خلیفه خدا و ولی امر او در زمین و اجتماعات انسانی که برای نجات جامعه بشری قیام خواهد کرد. این معیار توحیدی انتظار است، که در درون و اندیشه انسان منتظر به ژرفی نفوذ کرده است.

(2)

انسان منتظر همیشه چشم به قیام و ظهور پیشوائی دوخته است که دارای صفات پیامبران است و در ژرف نگری، استواری، نستوهی، خستگی ناپذیری، هدف گرایی، دین باوری، انسان دوستی، ایثار و فداکاری چون آنان است راه و روش و اندیشه و عمل این رهبران خدایی را بی‏کم و کاست در اندیشه و عمل امام موعود بنگرد، زیرا که امام مهدی (عج) تجسم راستین همه انسان‏های برتر و الهی و تجلی دوباره رهبران به حق خدایی است. از این رو، او یادگار همه پیامبران است و این چنین است که خود فریاد خواهد کرد:

ای توده های خلایق، ای مردم عالم!

هر کس می خواهد آدم و شیث را ببیند، منم آدم و منم شیث...

هر کس می خواهد نوح و فرزندش سام را ببیند، منم نوح و منم سام...

هر کس می خواهد ابراهیم و اسماعیل را ببیند، منم ابراهیم و منم اسماعیل....

هر کس می خواهد موسی و یوشع را ببیند، منم موسی و منم یوشع...

هر کس می خواهد عیسی و شمعون راببیند، منم عیسی و منم شمعون...

هر کس می خواهد محمد و علی را ببیند، منم محمد و منم علی...

هر کس می خواهد حسن و حسین را ببیند، منم حسن و منم حسین...

هر کس می خواهد امامان دیگر را ببیند، منم امامان دیگر...

فریاد مرا پاسخ گویید، من شما را از همه چیز آگاه می کنم، آنچه می دانید و آنچه نمی دانید... هر کس کتاب‏های آسمانی را می شناسد گوش فرا دهد....[2]

و او می آید تا آرمان‏ها و هدف‏های پیامبران را به پیدایی آورد و موانع راه خدایی شدن انسان و جامعه انسانی را از میان بردارد. انسان منتظر، چشم به راه چنین انسانی است و چنین تناسب‏ها و همسانی‏ها و همسویی‏ها را باید در خود پدید آورد و انسانی از نوع انسان‏های جامعه‏ی محمدی و علوی باشد تا بتواند به جامعه مهدوی گام گذارد.

مهدی(عج) دانا به اسرار و رموز قرآن و زنده کننده‏ی همه‏ی احکام و برنامه های آن است و انسانی که منتظر ظهور او می باشد، منتظر روزی است که احکام قرآن جهانگیر شود و بر سراسر جهان حاکمیت یابد و کتاب آسمانی برنامه زندگی انسان گردد. و به همه راه‏ها و برنامه هایی که غیر قرآنی باشد و یا ناسازگار با تعالیم وحی، پشت می کند و آنها را پوچ و بیهوده می انگارد. و این توجه به قرآن کریم و هدایت آن است. ره آورد این بینش، گرایش اصولی به قرآن و حاکمیت بخشیدن به تعالیم آن در همه پهنه های حیات فردی و اجتماعی است.

(4)

مهدی(عج) وصی و آخرین جانشین پیامبر است. تمامی امامان او را یاد کرده اند. او فرزند و یادگار آنان و ادامه دهنده راهشان است و انتظار ظهور او بزرگ‏ترین تاکید بر اصل امامت و رهبری است.

(5)

انسانی که چشم به راه مهدی(عج) است، منتظر ظهور عدل، عدلی فراگیر و جهانی است و مهدی مظهر اسماء الهی می باشد. که یکی از اسماء و صفات الهی «عدل و عادل» است. و اوست که جهان سرشار از بیداد را سرشار از داد می سازد و عدل الهی را در سراسر جهان سایه گستر می کند. پس انتظار یعنی منتظر انسانی بودن که با قیام او عدل و داد تمامی جهان را فرا خواهد گرفت، پس از آن که از ظلم و بیداد پر شده باشد. نتیجه اصولی و بنیادی این اندیشه، رویکرد جدی به اصول عدالت اجتماعی است برای زمینه سازی عدالت مطلق مهدوی.

(6)

بعد دیگر انتظار، اعتقاد به معاد و بازگشت انسان به نزد خداوند و پایان این زندگی و شروع زندگی اصلی می باشد و این مساله در سه جهت نمایان است:

جهت اول: این که مهدی(عج) به هنگام ظهور ستمگران و ظالمان را به سزای اعمال زشتشان می رساند و به مومنان و صالحان رحمت الهی را می چشاند و این نمونه ای از چگونگی معاد و قیامت است.

جهت دوم: این که به هنگام ظهور مهدی(عج) گروهی از نیکان و ناپاکان به جهان باز می گردند و این خود قیامت کوچکی است که برپا شده و نشانه ای برای آن رستاخیز و قیامت بزرگ است.

جهت سوم: این که ظهور مهدی(عج) از شرایط و نشانه های حتمی قیام قیامت است. او قبل از رستاخیز می آید و تا او نیاید و حکومت عدل را برپا ندارد قیامت برپا نمی گردد.

سوتیتر:

مهدی(عج) دانا به اسرار و رموز قرآن و زنده کننده‏ی همه‏ی احکام و برنامه های آن است و انسانی که منتظر ظهور او می باشد، منتظر روزی است که احکام قرآن جهانگیر شود و بر سراسر جهان حاکمیت یابد و کتاب آسمانی برنامه زندگی انسان گردد